• DirectionΚηφισίας 108, 11526 - Αμπελόκηποι
  • Phone+30 210 69 84 222
  • DirectionΕλλησπόντου 19, 18451 - Νίκαια
  • Phone+30 210 49 07 789

Πάντως η μητρότητα και η πατρότητα δεν είναι από ψυχολογική άποψη ταυτόσημες. Το γεγονός και μόνο ότι η γυναίκα κυοφορεί και εκείνη θα φέρει το μωρό στον κόσμο τη γεμίζει με περισσότερη αγωνία και άγχος. Η εγκυμοσύνη είναι για τη μέλλουσα μητέρα το κορυφαίο γεγονός στον κύκλο της ζωής, πηγή ποικίλων συναισθημάτων που για πρώτη φορά θα βιώσει.

Η στάση της εγκύου απέναντι στην εγκυμοσύνη, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και μπορεί να κυμαίνεται από τον τεράστιο ενθουσιασμό μέχρι τους ενδοιασμούς (ακόμα και την απόρριψη του παιδιού, αν η έγκυος δεν είναι έτοιμη να το δεχθεί ή δεν το περίμενε).

Οι εναλλαγές των συναισθημάτων οφείλονται, τόσο σε ορμονικές αλλαγές που συντελούνται στο σώμα της εγκύου, όσο και στα ποικίλα συναισθήματα που της προκαλεί η προοπτική της γέννησης ενός παιδιού. Κάθε μέλλουσα μητέρα έχει ανησυχίες για το πώς θα εξελιχθεί η εγκυμοσύνη της, για το αν είναι έτοιμη να αναθρέψει σωστά ένα παιδί αλλά και για τις αλλαγές που θα συμβούν στη δική της ζωή μετά τη γέννηση του παιδιού.

Η έγκυος βιώνει επίσης και αρκετές σωματικές αλλαγές, οι οποίες είναι λογικό να της προκαλούν ιδιαίτερη αναστάτωση. Πολλοί επίσης υποστηρίζουν ότι η στάση της μητέρας κατά την εγκυμοσύνη έχει και βιολογικό υπόστρωμα που σχετίζεται με τη διάρκεια της εμμηνόρροιας. Ο προσανατολισμός και τα συναισθήματα της εγκύου υφίστανται τρεις διαδοχικές διαφοροποιήσεις καθώς προχωρεί η κύηση, οι οποίες αντιστοιχούν στα τρία τρίμηνά της.

Στο πρώτο τρίμηνο η κύηση δεν είναι εμφανής για τους άλλους και αποτελεί το κρυφό προσωπικό μυστικό της μητέρας για το οποίο και η ίδια αρχικά αμφιβάλλει μέχρι να επιβεβαιωθεί πλήρως. Στη φάση αυτή, η μητέρα στρέφεται προς τον εαυτό της και στα όσα συμβαίνουν μέσα της παρακολουθώντας με θαυμασμό όλες αυτές τις αλλαγές.

Στο δεύτερο τρίμηνο η μέλλουσα μητέρα αρχίζει να σκέφτεται λιγότερο τον εαυτό της και περισσότερο το παιδί που έχει μέσα της. Η κύηση είναι πλέον μία αντικειμενική πραγματικότητα. Η ίδια η μητέρα νιώθει τα πρώτα σκιρτήματα του παιδιού από τις κινήσεις του, γεγονός που συντελεί στη σύνδεση με το παιδί της. Συχνά, με το σύζυγό της κάνει όνειρα για το παιδί. Έτσι λοιπόν στη φάση αυτή ο προσανατολισμός της μέλλουσας μητέρας έχει ως επίκεντρο το μωρό.

Στο τρίτο και τελευταίο τρίμηνο της κύησης η προοπτική πάλι αλλάζει. Αρχίζει η αγωνία και εντείνεται η ανυπομονησία για το τέλος, αφού έχει ξεκινήσει η αντίστροφή μέτρηση για το σωματικό διαχωρισμό. Επίκεντρο γίνεται τώρα και το παιδί και ο εαυτός της. Η μητέρα αγωνία για τους πόνους και τις ωδίνες του τοκετού, καθώς και για την κατάσταση του μωρού. Έχει επενδύσει συναισθηματικά σε αυτό, έχει κάνει όνειρα και έχει ελπίδες για το μέλλον του, ανησυχεί μήπως το χάσει ή δε γεννηθεί γερό λόγω επιπλοκών. Στη φάση αυτή το "εγώ" και "αυτό" γίνονται "ΕΜΕΙΣ".

Γενικότερα η κύηση ακόμα και κάτω από τις πιο ευνοϊκές συνθήκες αποτελεί μία φάση έντονων αμφιταλαντεύσεων, ανησυχιών, αμφιβολιών και φόβων τόσο για το παιδί όσο και για την ίδια τη μητέρα, ο τύπος του οικογενειάρχη συζύγου, που αποδέχεται την εγκυμοσύνη με χαρά θεωρώντας την πατρότητα ως ένα βασικό στόχο της ζωής του οποίου η εκπλήρωση συμβάλλει στην περαιτέρω προσωπική ανάπτυξη και ολοκλήρωση, ο οποίος παρακολουθεί με θαυμασμό τις αλλαγές τις συζύγου του, βιώνει μαζί της μία στενότερη σχέση, κάνει όνειρα και εκείνος για το παιδί τους, ενημερώνεται και γενικότερα συμμετέχει ενεργά σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης, βοηθά τη μέλλουσα μητέρα να απολαύσει την εμπειρία της κύησης, παρέχοντας της την ασφάλεια που έχει ανάγκη.

Με την εγκυμοσύνη η δυάδα "γυναίκα – άνδρας" διευρύνεται με την προσθήκη του νέου μέλους και γίνεται πλέον τριάδα "μητέρα – πατέρας - παιδί", που παρουσιάζει μία εντελώς διαφορετική ψυχοδυναμική και ουσία.

Ο ρόλος του γονέα, τόσο για τη μητέρα όσο και για τον πατέρα είναι καθοριστικός και ίσως ο πιο σημαντικός για το άτομο στην "εικόνα" της ζωής του.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ